ارتباط بین آسیب‌های دوران کودکی و سلامت اجتماعی نوجوانان: نقش واسطه‌ای مشارکت در مدرسه

نوع مقاله : مقاله پژوهشی فارسی

نویسندگان

1 گروه علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، ایران، اصفهان

2 گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان

چکیده

پیشینه:

نوجوانی یک دوره حساس رشدی است که در طی آن افراد هویت‌های اجتماعی و شخصی خود را شکل می‌دهند. اگرچه تحقیقات در مورد رفاه نوجوانان افزایش یافته است، اما مطالعاتی که ارتباط بین آسیب‌های دوران کودکی و رفاه اجتماعی را بررسی می‌کنند، محدود هستند. مشارکت در مدرسه ممکن است به عنوان یک مسیر کلیدی در ارتباط با آسیب‌های اولیه به رفاه اجتماعی عمل کند.

روش‌ها:

نمونه شامل ۴۴۰ نوجوان (محدوده سنی: ۱۲ تا ۱۸ سال) بود که پرسشنامه آسیب‌های دوران کودکی (CTQ)، مقیاس رفاه اجتماعی کیز و پرسشنامه مشارکت در مدرسه وانگ را تکمیل کردند.

نتایج:

مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که آسیب‌های دوران کودکی به طور منفی بر سلامت اجتماعی نوجوانان تأثیر می‌گذارد (اثر کل که هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم از طریق مشارکت در مدرسه می‌باشد. آسیب‌های دوران کودکی همچنین به طور منفی مشارکت در مدرسه را پیش‌بینی می‌کند، در حالی که مشارکت در مدرسه به طور مثبت سلامت اجتماعی را پیش‌بینی می‌کند که عمدتاً از طریق ابعاد عاطفی و رفتاری است؛ بُعد شناختی معنادار نبود.

نتیجه‌گیری:

آسیب‌های دوران کودکی با کاهش سلامت اجتماعی در نوجوانان، چه به طور مستقیم و چه از طریق کاهش مشارکت در مدرسه، مرتبط است. مداخلاتی که مشارکت عاطفی و رفتاری را در مدرسه تقویت می‌کنند، ممکن است به کاهش اثرات منفی آسیب‌های اولیه و ارتقای رشد اجتماعی سالم کمک کنند. مطالعات آینده باید این روابط را به صورت طولی بررسی کنند تا مکانیسم‌های علّی را بهتر درک کنند.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

Childhood Trauma and Adolescents’ Social Well-Being: The Mediating Role of School Engagement

نویسندگان [English]

  • monireh arabjafari 1
  • Younes Doostian 2
1 Department of Education and Psychology, University of Isfahan, Isfahan, Iran
2 University St., Isfahan
چکیده [English]

Background:

Adolescence is a sensitive developmental period during which individuals form social and personal identities. Although research on adolescent well-being has increased, studies examining the association between childhood trauma and social well-being are limited. School engagement may serve as a key pathway linking early trauma to social well-being.

Methods:

The sample consisted of 440 adolescents (age range: 12-18 years) who completed the Childhood Trauma Questionnaire (CTQ), Keyes’ Social well-being Scale, and Wang’s School Engagement Questionnaire. Structural equation modeling (SEM) was used to test direct and indirect effects, with model fit evaluated using CFI, TLI, RMSEA, and RMR.

Results:

Structural equation modeling showed that childhood trauma negatively affected adolescents’ social well-being (total effect: β = -0.53, p < 0.01), with both direct (β = -0.23, p = 0.015) and indirect effects via school engagement (β = -0.30, p = 0.013). Childhood trauma also negatively predicted school engagement (β = -0.60, p = 0.043), while school engagement positively predicted social well-being (β = 0.50, p = 0.026), mainly through emotional and behavioral dimensions; the cognitive dimension was not significant.

Conclusions:

Childhood trauma is associated with reduced social well-being in adolescents, both directly and via decreased school engagement. Interventions that strengthen emotional and behavioral engagement at school may help buffer the negative effects of early trauma and promote healthy social development. Future studies should examine these relationships longitudinally to better understand causal mechanisms

کلیدواژه‌ها [English]

  • Adolescents
  • Childhood Trauma
  • School Engagement
  • Social Well-being

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از تاریخ 18 مهر 1405
  • تاریخ دریافت: 06 بهمن 1404
  • تاریخ بازنگری: 17 مهر 1405
  • تاریخ پذیرش: 18 مهر 1405